logo

Kentridge meets Annie

3 years, 3 months ago Gezien Reacties staat uit voor Kentridge meets Annie
Als filmfan schaamde ik me tot nu toe dat ik Annie Hall nog nooit gezien had. Woody Allen kon me hoe dan ook jarenlang niet bekoren, maar de laatste jaren heb ik een aantal van zijn films gezien en… he grew on me. Ik vind hem nu eigenlijk wel vertederend. Dus toog ik voor Annie naar Eye, dat op dit moment een retrospectief heeft van Allen. Ik was te vroeg, dus pikte ik ook nog even de expositie van de Zuid-Afrikaanse kunstenaar en filmmaker William Kentridge mee. Van het werk van Kentridge raakte ik in 2012 onder de indruk toen ik naar de documentaire Anything is Possible keek en afgelopen juni zag ik de opera Lulu van Alan Berg in de Stopera in de regie van Kentridge. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik halverwege de eerste akte van Lulu even wegdommelde, maar de opera werd beter in de tweede akte en verpletterend ontroerend in de derde. Ik was dus blij dat ik was blijven zitten (er waren weglopers). Aan de mise-en-scene van Kentridge lag het wegdommelen zeker niet: dat was indrukwekkend en overdonderend. Het ‘praterige zingen’ (het ritme van de zanglijnen ligt dicht bij de spreektaal) en de twaalftoonsreeks zijn niet aan mij besteed (of aan de weglopers). Maar goed, daar kon Kentridge niets aan doen. Hoewel Bergs thema’s ijzersterk waren, had hij er beter een toneelstuk van kunnen maken.

De monumentaliteit van Kentridge was ook weer voelbaar in de installatie More Sweetly Play the Dance die hij speciaal voor Eye maakte, en waarin op acht gigantische schermen een processie voorbij trekt onder begeleiding van prachtige muziek. Het zijn de silhouetten van grappige, angstaanjagende of bedachtzame mensen en poppen die allerlei voorwerpen meezeulen: slaven aan een infuus van telefoons, klokken en globes, muzikanten, skeletten, medicijnmannen, dansers die typemachines en badkuipen dragen. Het schaduwspel van deze vreemde figuren, die ook wat van hun kleur laten doorschemeren, vult de hele zaal (45 meter lang).
Maar terug naar Annie Hall, dat veel minder gedateerd aanvoelde dan ik had verwacht voor een film uit 1975. Diane Keaton was ontwapenend. De film was fris en grappig. Sommige grappen voelden bekend, maar dat komt vast omdat ze later vele malen herkauwd zijn. Allen moet de eerste geweest zijn. Dat bedacht ik me ook toen ik later op de avond toevallig nog een stukje van When Harry met Sally zag: de makers hebben flink geleund op Annie en ook Jerry Seinfeld is zwaar schatplichtig aan Allen. Nog meer herkenning: een jonge Jeff Goldblum, een jonge Christopher Walken (in de aftiteling heet hij helaas Christopher Wlaken), een jonge Sigourney Weaver en een vadsige Paul Simon. En hoewel er genoeg te lachen viel, verliet ik de zaal toch treurig. Zijn relaties inderdaad gedoemd te mislukken? Ik ben een onverbeterlijke romanticus, ik moet gewoon geloven dat ware liefde echt bestaat.

Comments are closed.